Een bijzondere verschijning in het vroege voorjaar is de Edgeworthia chrysantha, in het Nederlands Papierstruik genoemd. Het is een bladverliezende struik die direct op het hout bloeit voordat de bladeren zijn uitgekomen. De bloempjes zijn van binnen goudgeel, met aan de buitenkant een mooi zijde-achtig uiterlijk. Ze zitten met tientallen bij elkaar aan het einde van een tak en vormen daar een geurend bolletje waar vroege insecten op afkomen. Later komen de langwerpige olijfgroene bladeren tot ontwikkeling. Het is overigens een varieteit: ‘Grandiflora’. Je wordt nieuwsgierig naar de omvang van de bloemetjes van de oorspronkelijke soort.
De plant behoort tot de Peperboompjesfamilie (Thymelaeaceae) en komt oorspronkelijk uit Zuid China en de Himalaya. Maar in de achttiende eeuw werden ze al gecultiveerd in Japan. Dat weten we omdat één van de volgelingen van Linnaeus, de Zweed Carl Peter Thunberg, de soort heeft beschreven. De naam die hij had bedacht was overigens een hele andere naam dan nu: Magnolia tomentosa. Hij ging met VOC-expedities mee omdat toen alleen Nederlanders toegang hadden tot Japan. Hij leerde zichzelf Nederlands in Nederland zelf en daarna in Zuid-Afrika. Via Indonesië kwam hij met de Nederlandse handelaren uiteindelijk in Japan terecht en bleef daar een jaar.
De huidige naam die de struik pas later kreeg is een eerbetoon aan de Ierse familie Edgeworth, met name de botanicus Michael Pakenham Edgeworth en zijn half-zuster Maria, een schrijfster.
De naam Papierstruik is niet toevallig. Van de bast van deze struik wordt een papiersoort gemaakt die bekend staat als mitsumata. Het is heel stevig papier wat daarom gebruikt werd (wordt?) voor het maken van onder andere bankbiljetten.
Ons struikje is nog maar net geplant en heeft nu één bloeibolletje. We hopen dat het er volgend jaar meer zijn.